ΤΑΛΙΑΤΕΛΕΣ ΜΕ ΤΟΝΟ ΚΑΙ ΣΠΑΡΑΓΓΙΑ

 

Υλικά

1 πακέτο ταλιατέλες
λίγο χονδρό αλάτι
200 γρ. φρέσκο τόνο
χυμό ½ λεμονιού
1 κουτάλι της σούπας κόκκους μαύρου πιπεριού
φλοίδες ενός λεμονιού
3 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο
1 μάτσο πράσινα σπαράγγια
1 κουταλάκι του γλυκού ξανθές σταφίδες
2 κουταλιές της σούπας κυβάκια ανανά
1 κουταλάκι του γλυκού μαργαρίνη
1 κουταλιά φρέσκο κρεμμυδάκι
1 κουταλιά της σούπας ελαιόλαδο
½ κουταλάκι του γλυκού κόκκους κόλιανδρου
1 κουταλάκι του γλυκού ροζ πιπέρι
αλάτι, τριμμένο λευκό πιπέρι
1 ποτηράκι λευκό γλυκό κρασί

 

Εκτέλεση

Κόψτε τον τόνο σε μπαστουνάκια και βάλτε τον σε ένα μπολ. Ρίξτε μέσα τις τρεις κουταλιές ελαιόλαδου, τον χυμό μισού λεμονιού, τις φλοίδες λεμονιού, τους κόκκους πιπεριού χονδροσπασμένους και ελάχιστο αλάτι. Ανακατέψτε απαλά να ενωθούν τα υλικά. Αφήστε τον τόνο σε αυτή τη μαρινάδα στο ψυγείο για δύο ώρες. Βάλτε τις σταφίδες να μουλιάσουν στο κρασί. Γεμίστε τα δύο τρίτα μιας κατσαρόλας με νερό και όταν βράσει προσθέστε το χονδρό αλάτι. Πλύντε τα σπαράγγια, κόψτε τις μύτες τους και βράστε τις για λίγα λεπτά. Όταν μαλακώσουν κρυώστε τα σε τρεχούμενο νερό. Βράστε τις ταλιατέλες σύμφωνα με τις οδηγίες χρήσης που αναγράφονται στο κουτί. Σε ένα τηγάνι ρίξτε τη μαργαρίνη και αφήστε την να ζεσταθεί. Βγάλτε το ψάρι από τη μαρινάδα του, στραγγίξτε το και απλώστε το πάνω στους κόκκους ροζ πιπεριού και κόλιανδρου για να κολλήσουν. Αλατίστε και πιπερώστε. Σωτάρετε ελαφρά τον τόνο. Βγάλτε τις σταφίδες από το κρασί. Μόλις βράσουν οι ταλιατέλες, σουρώστε τις, περιβρέξτε τις με μία κουταλιά ελαιόλαδου, προσθέστε τον τόνο, τα σπαράγγια, τον ανανά, τις σταφίδες, το φρέσκο κρεμμυδάκι και ανακατέψτε. Στήστε σε πιάτο και σερβίρετε αμέσως.

Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΑΠΟΛΑΥΣΗ

Τα πιάτα με ζυμαρικά έχουν το προνόμιο να συντροφεύουν τις αναμνήσεις μας στη διάρκεια της ζωής μας. Είναι το φαγητό που μοναδικά συνδυάζεται από την παιδική μας ηλικία με τις αξέχαστες στιγμές μας. Τα κυριακάτικα τραπέζια με την οικογένεια και το ζουμερό λεμονάτο με σπαγγέτι ή το κοκκινιστό μοσχαράκι με το χονδρό μακαρόνι, η γιορτή της θείας Ουρανίας με το αριστοτεχνικά φτιαγμένο γιουβέτσι, ο διαγωνισμός κάθε φορά με τον αδελφό ποιος θα φάει περισσότερα κομμάτια παστίτσιο, αλλά και εκείνη η ιλαρά που μετριότανε με τις νερουλές κουταλιές του φιδέ. Η μεγάλη απήχηση που έχουν τα ζυμαρικά στις διατροφικές μας επιλογές οφείλεται κατ’ αρχάς στην ευκολία παρασκευής τους. Ένα κουτί μακαρόνια, λίγο λάδι και ίσως λίγο τυρί είναι η εισαγωγή σε μια ανεξάντλητη δημιουργική διάθεση συνδυασμών, υλικών, γεύσεων, αρωμάτων, χρωμάτων. Το γεγονός ότι είναι ένα οικονομικό γεύμα και συγχρόνως θρεπτικό είναι το δεύτερο στοιχείο της δημοτικότητάς τους. Τα ζυμαρικά παρασκευάζονται από σιμιγδάλι που προέρχεται από σκληρό σιτάρι. Είναι προϊόν δημητριακών, επομένως έχουν υψηλή θρεπτική αξία, δημιουργούν γρήγορα την αίσθηση του κορεσμού, δεν θεωρούνται παχυντικά και είναι εύπεπτα. Η πλούσια σύνθεσή τους σε υδατάνθρακες τα καθιστά απαραίτητα σε μια διατροφή που απαιτεί ενέργεια για σκληρά εργαζόμενους, αθλητές και παιδιά. Το μεσογειακό κλίμα, το οποίο ευνοεί τις καλλιέργειες των σιτηρών και των λαχανικών, την ανάπτυξη των αρωματικών χόρτων και βοτάνων, σε συνδυασμό με την παράδοση που υπάρχει στην εκτροφή των ζώων, αλλά και την ποικιλία των αλιευμάτων, μπορεί να θεωρηθεί ο δημιουργός του κόσμου των ζυμαρικών. Αυτές οι συνθήκες κατέστησαν την Ιταλία πρέσβειρα των ζυμαρικών σε όλο τον κόσμο.

Στην άλλη πλευρά του πλανήτη, η Κίνα με τη λαμπρή γαστρονομική ιστορία της διεκδικεί την πατρότητα των ζυμαρικών και παράγει τεράστιες ποσότητες noodles προς απόδειξη. Στην αναζήτηση των «πρώτων ζυμαρικών» συναντάμε την αρχαία Ελλάδα και το «λάγανον» που ιστορείται ως προπάππος των λαζανιών. Όποια και να είναι η αλήθεια, αυτή η διαχρονική απόλαυση ανήκει στους καλύτερους φίλους της.